Inclusief onderwijs begint met gezien worden.

Inclusief onderwijs gaat over gezien worden. Het betekent: niemand buitensluiten. Vaak gaat het gesprek over leerlingen die onrust brengen in de klas, maar er is ook een andere groep: leerlingen die stil worden, zich terugtrekken en daardoor langzaam uit beeld verdwijnen.

Noah was vijftien toen hij vastliep op school. In een rumoerige klas hield hij zich op de achtergrond. De lessen voelden als ruis, de regels sloten hem verder buiten en niemand leek hem echt te missen. Tot een docente hem eenvoudig vroeg hoe het met hem ging.

Zij nodigde hem uit in het biologielab, waar hij zelf mocht onderzoeken, bouwen en ontdekken. Daar vond hij weer grond onder zijn voeten. Jaren later heeft Noah een baan waarin hij gelukkig is. De docente is ernstig ziek, maar ze spreken elkaar nog steeds. Ooit keek zij naar hem om; nu kijkt hij naar haar om.

Een blik, een gesprek en een stukje tijd kunnen genoeg zijn om een leerling weer mee te laten doen. Als scholen aandacht hebben voor elkaar, zonder oordeel en zonder haast, maken zij niet alleen het onderwijs inclusiever, maar ook de wereld daarbuiten.

Het uitgebreide verhaal over inclusief onderwijs staat beschreven in het blad 12 tot 18, jaargang 36.